เมื่อสักครู่ ทีมงานมูลนิธิหนังไทยโทรมา แจ้งว่า "มีคนอยากจะขอนำ 'เพลงชาติไทย' ไปเปิดฉาย.."
เราก็แอบดีใจ คิดว่ามีคนสนใจมันอย่างจริงจัง แต่ก็ต้องสะอึก เมื่อได้ยินต่อไปว่า "..ที่เวทีพันธมิตร.."
ได้ยินชื่อนี้แล้วขนลุกซู่เลย เพราะภาพผู้ชายเลือดกลบหน้านอนนิ่งอยู่ริมถนนในโทรทัศน์เมื่อคืนก่อนยังติดตาอยู่
ยังดีที่ทางมูลนิธิได้บอกคนของพันธมิตรฯ ไปว่า "ต้องขออนุญาตผู้กำกับก่อน"
เราก็เลยบอกปฏิเสธไปโดยไม่ต้องคิดมาก..
กลัวว่า "หนังสั้นการเมือง" จะกลายเป็นเครื่องมือทางการเมืองที่ช่วยเพิ่มความเกลียดชังให้รุนแรงขึ้นไปอีก
แต่ที่กลัวมากกว่าคือ หนึ่ง กลัวผู้กำกับจะถูกเชิญไปขึ้นเวทีพันธมิตรฯ ถ้าคนดูเข้าใจว่าหนังสื่อถึงความโง่เง่าต่ำทรามของคนชั้นล่าง เมื่อเทียบกับภาพอากัปกิริยาที่เป็นอารยะของคนชั้นกลาง
สอง กลัวว่าผู้กำกับจะถูกด่าเละบนเวทีพันธมิตรฯ ถ้าคนดูเข้าใจว่าหนังจงใจที่จะเป็นกระบอกเสียงของคนชั้นล่าง คือเลือกฟังแต่เสียงสบถหยาบคายของคนไร้เร่ร่อนการศึกษาที่โปรทักษิณ-สมัคร แล้วเอามานำเสนอสู่สาธารณะ ทำนองว่ายืมปากชาวบ้านมาด่าฝ่ายพันธมิตรฯ
พูดง่าย ๆ คือหนังเรื่องนี้ทำให้ผู้กำกับมีโอกาสถูกดึงไปอยู่ข้างพันธมิตรฯ หรือถูกถีบไปอยู่ข้าง นปช. ได้ทั้งนั้นเลย แต่ไม่ว่าทางไหนก็ซวยเหมือนกัน
 
 
ปล. คิดในแง่ดี นี่ถือเป็นการเปิดพื้นที่ในพื้นที่ทางการเมืองให้กับหนังการเมืองด้วยหรือเปล่าเนี่ย? 555

edit @ 4 Sep 2008 16:24:08 by prap and chai