Chai-Fictions

การหลอกล่อและอุบายกลายเป็นอิฐก้อนแรกที่ปูทางไปสู่ความสัมพันธ์อันยืดยาว

ช่วงชีวิตหกปีในโรงเรียนมัธยมหญิงล้วน และความรักในวัยรุ่นกับทอมเนื้อหอมประจำโรงเรียน ทำให้ภาพฝันถึงการมีความรักกับชายสักคน ไม่เคยมีอยู่ในความคิดคำนึงของเธอมาก่อนเลย แม้จนกระทั่งในตอนนี้ที่เธอได้พบกับเขาโดยบังเอิญ

สำหรับเธอ เขาเป็นเพียงชายหนุ่มคนหนึ่งที่ไม่ได้มีตัวตนในโลกของเธอ เธอไม่ได้สนใจจะรู้จักเขา และไม่แคร์ด้วยว่าเขามีนิสัยใจคอหรือความรู้สึกนึกคิดอย่างไร ภาพลักษณ์ภายนอกของเขาต่างหากที่มีความหมายสำหรับเธอ

ภาพลักษณ์ของความเป็นนักศึกษาหนุ่ม ร่างสูงโปร่ง หน้าตาจัดว่าหล่อ มีความเท่ห์ในแบบของนักศึกษาคณะวิศวกรรมศาสตร์ ชนิดที่ทำให้สาว ๆ หน้าแดงขึ้นมาได้ทันทีเพียงแค่นึกภาพว่าเธอได้เดินควงคู่กับเขา สิ่งนี้เท่านั้นที่มีความหมายกับเธอ เพราะมันช่วยกีดกันทอมที่กำลังจะกลายเป็นแฟนเก่าให้ออกไปจากชีวิตเธอได้

แต่ดูเหมือนเขาจะเริ่มสนใจในตัวเธอมากขึ้น และพยายามทำให้ตัวเองมีตัวตนขึ้นมาในโลกของเธอ เขาเริ่มโทรหาเธอบ่อยครั้งยิ่งขึ้น นัดพบเธอ ชวนเธอไปกินข้าวและดูหนังด้วยกันบ่อย ๆ แน่นอนว่ามันไม่ได้อยู่ในบทบาทที่เธอคาดหวังจากเขาในตอนแรก แต่เอาเข้าจริงแล้วเธอเองก็ไม่ได้ปฏิเสธความรู้สึกดีที่เขามอบให้ นั่นเพราะว่าเธอรู้สึกปลาบปลื้มใจไม่น้อยกับการที่ชายหนุ่มให้ความสนใจในตัวเธอ และแน่นอนว่าเธอเองก็เพิ่งจะได้มีโอกาสทำความรู้จักกับความรู้สึกแบบนี้เป็นครั้งแรกด้วย เธอพบว่ามันเป็นความสัมพันธ์ที่ชวนให้รู้สึกวาบหวามและเต็มไปด้วยความเสน่หาและน่าหลงใหลอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เพื่อน ๆ ในคณะรับรู้ว่าเธอกับเขาเป็นคู่รักคู่ใหม่ในบรรดาคู่รักนักศึกษาที่มักปรากฏกายเคียงข้างกันแทบทุกครั้งไม่ว่าจะพบเจอคนทั้งสองที่มุมไหนของมหาวิทยาลัย เธอเองก็รู้สึกดีกับการได้อยู่ใกล้ชิดเคียงข้างกายเขา และลึก ๆ แล้วเธอก็ปรารถนาที่จะได้ครอบครองหัวใจของเขาหนึ่งเดือนหลังจากพบกันครั้งแรก ในค่ำคืนหนึ่ง เขาบอกรักเธอ และเธอบอกรักเขากลับคืนหลังจากนั้นยี่สิบนาที

มันเป็นคืนวันเกิดปีที่ยี่สิบเอ็ดของเธอ เขาพาเธอไปฉลองวันเกิดที่ร้านอาหารบรรยากาศดีและมีดนตรีโฟล์คซองไพเราะบรรเลง หลังกลับจากร้านอาหาร ก่อนจะพาเธอไปส่งที่หอพัก เขาพาเธอแวะอพาร์ตเม้นที่เขาพักอยู่ซึ่งตั้งอยู่ฝั่งตรงข้ามกับมหาวิทยาลัย เพื่อเอาของขวัญวันเกิดที่เตรียมสำหรับมอบให้เธอ แต่เพราะรีบร้อนจึงวางลืมทิ้งไว้ เธอไม่รีรอที่เดินตามเขาเข้าไปในห้องพัก

ทันทีที่เธอปิดประตูห้อง แขนข้างหนึ่งของเขาโอบตัวเธอมาแนบชิดแผงอกกว้าง เขากอดเธอไว้ในอ้อมแขนทั้งสองข้าง เขาบอกรักเธอ ลูบไล้เรือนผมยาวสลวยอย่างแผ่วเบา เขาจูบริมฝีปากบอบบางของเธออย่างนุ่มนวล พาเธอไปนอนที่เตียง และบรรจงปลดกระดุมเสื้อนักศึกษาจากเรือนร่างอวบอิ่มขาวนวลของเธอ

แน่นอน ทั้งสองร่วมรักกัน...

มันเป็นโลกอีกใบหนึ่งที่เธอไม่รู้จัก เป็นอาณาจักรลึกลับที่เธอเคยได้ยินเรื่องเล่ามากมายเกี่ยวกับดินแดนแห่งนี้จากปากของผู้คนที่เคยผ่านเข้าไปและกลับออกมา ตอนนั้นเธอนึกถึงความรู้สึกตามคำบอกเล่าของคนเหล่านั้นไม่ออก แต่ในตอนนี้เธอรู้แจ้งแล้ว เธอเรียกมันว่า ความรื่นรมณ์ทางเนื้อหนังมังสาชนิดที่มีแต่คู่รักเท่านั้นที่มอบให้กันได้ ทั้งสองนอนกอดเรือนร่างเปลือยเปล่าของกันและกัน และเธอบอกรักเขา...


edit @ 2007/09/16 14:45:42

ความรักเดินทางมาถึงเธอพร้อมกับสิ่งที่เรียกว่าความบังเอิญ หรือจะพูดให้ถูกกว่านั้นก็คือ ความบังเอิญนั่นแหละที่นำพาความรักมาให้เธอ...

เธอพบเขาในยามเย็นของวันสุดสัปดาห์วันหนึ่งในฤดูหนาว

ในเวลานั้นเธอยังเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยชั้นปีที่สอง ยังเป็นเด็กสาวที่เปี่ยมด้วยความสดใสและอ่อนโยน

ท่ามกลางความเงียบเหงาภายในโรงอาหารในมหาวิทยาลัยที่แทบจะร้างไร้ผู้คน เธอพบเขาขณะนั่งกินข้าวอยู่เพียงลำพัง และทั้งสองต่างก็เป็นคนแปลกหน้าของกันและกัน

หลังจากรวบรวมความกล้า เธอเดินตรงรี่เข้าไปยังที่ที่เขานั่งอยู่ด้วยความมั่นใจ พาตัวเองมาหยุดยืนตรงหน้าเขา ในจังหวะเดียวกับที่เขาละสายตาจากจานข้าวตรงหน้า และสบตาเธอด้วยสีหน้าที่บ่งบอกถึงความแปลกใจ

เธอเป็นคนเริ่มต้นการสนทนาที่ตัวเธอเองก็ไม่ล่วงรู้เลยว่ามันจะนำพาชีวิตเธอไปสู่ความเปลี่ยนแปลงอย่างไร

จากคำพูดของเธอ เขารับรู้เพียงว่าเธอเป็นนักศึกษารุ่นน้องต่างคณะ ซึ่งกำลังต้องการความช่วยเหลืออย่างมากจากผู้ชายสักคนในมหาวิทยาลัยแห่งนี้ และโดยเฉพาะอย่างยิ่งในเวลานี้

เธอกำลังพยายามหาทางตัดความสัมพันธ์กับแฟนของเธอที่เป็นทอม ซึ่งคบกันมาตั้งแต่สมัยเรียนมัธยม แต่ตอนนี้เธอไม่ได้รู้สึกอะไรกับทอมคนนั้นแล้ว เธอบอกเลิกไปหลายครั้ง แต่เขาไม่ยอมปล่อยเธอไป กลับยังคงตามมาวุ่นวายกับชีวิตใหม่ของเธอถึงที่นี่

เธอขอให้เขาช่วยทำตัวเป็นแฟนของเธอ ในยามที่ทอมคนนั้นมาตามรังควานเธอ

เขาตอบตกลง...

ชาย ไชยชิต

ผมรักเธอเสียแล้วล่ะ...

แล้วเวลาที่เราตกหลุมรักใครสักคน ทุกสิ่งทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับคนคนนั้นก็มักจะมีความสำคัญกับเราอย่างมาก คำพูดแค่ไม่กี่คำ รอยยิ้มเมื่อแรกทักทาย หรือเพียงคำร่ำลาสั้น มันทำให้หัวใจของเราพองโต และเต้นไม่เป็นจังหวะเลยทีเดียว

ผมเรียกมันว่า ช่วงเวลาของการแหวกว่ายในห้วงมหาสมุทรแห่งความหวานชื่น ซึ่งเราปรารถนาที่จะดิ่งลึกจมลงสู่ก้นบึ้งของมันชั่วนิรันดร์

น่าเสียดายที่ในบางครั้ง มันก็อาจกลายเป็นมหาสมุทรแห่งความทุกข์ระทม ซึ่งเราต้องอาศัยเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีอยู่ เพื่อดิ้นรนตะเกียกตะกายเข้าหาขอบฝั่งแห่งความสิ้นหวัง ด้วยความเหนื่อยล้าแทบขาดใจ

แล้วเมื่อไหร่กันล่ะ...?

ชาย ไชยชิต



ปราปต์ บุนปาน และ ชาย ไชยชิต
View full profile